نابينا شده بود گفت پسر خود را كه بگير دست مرا و ببر پيش جمعى كه ناسزا مىگويند پس گرفت على بن عبد اللّه دست ابن عباس را تا آنكه آمد به سوى آن قوم پس گفت كيست از شما كه دشنام دهنده است مر خدا را پس ايشان گفتند كه سبحان اللّه هر كه دشنام دهد خدا را بتحقيق كه مشرك باشد پس گفت كيست از شما كه دشنام دهد رسول را گفتند هر كس كه دشنام دهد رسول را بتحقيق كه كافر است فقال : ايكم الساب عليا ؟ قالوا : قد كان ذلك ، قال : فاشهد لقد سمعت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ، يقول : من سب عليا ، فقد سبنى ، و من سبنى ، فقد سب اللّه ، و من سب اللّه ، اكبه اللّه على وجهه فى النار « 1 » . پس گفت كيست از شما دشنام دهنده على را . پس گفتند كه بتحقيق كه بود اين . گفت ابن عباس پس گواهى مىدهم من كه بتحقيق كه شنيدم من از رسول خدا كه مىگفت هر كه سب كند على را پس بتحقيق مرا سب كرده باشد و هر كه سب كند مرا پس بتحقيق كه خدا را سب كرده و هر كه خدا را سب كند خداى او را سر زير در جهنم اندازد . و عن رسول اللّه : حرمت الجنة على من ظلم اهل بيتى ، و قاتلهم ، و المعين لهم ، اولئك لا خلاق لهم فى الآخرة ، و ما لهم من نصيب « 2 » . حرام است بهشت بر ان كسى كه ظلم كند بر اهل بيت من و قاتلان اهل بيت من و اعانت كنندگان قاتلان و ظالمان اهل بيت من كه ايشان را نصيب نيست در آخرت ، و علماء روايت كردند از ائمه عليهم السّلام كه « الشك فينا كفر » يعنى هر كه در كار امامت ما شكى كند او كافر باشد . و از ائمه عليهم السّلام روايت آمده كه : نحن اهل بيت ، لا يقاس بالناس ، ما عادانا بيت إلّا خرب ، و ما نبح علينا كلب الاجرب ، لعن اللّه الداخل فينا من غير نسب ، و الخارج عنا من غير سبب « 3 » . يعنى ما اهل بيتيم كه ما را قياس نتوان كرد به خلايق كه عداوت نكند با ما خانهء يعنى اهل خانه مگر آنكه خراب شود و نكند لاوه بر ما سگى الّا آنكه گر شود لعنت خداى بر داخل شونده ميان ما به غير نسب و خارج از ما به غير سبب . و رسول گفت : المنكر لآخرنا ، كالمنكر لاولنا « 4 » . هر كس انكار كند آخر ما را همچنان

--> ( 1 ) - مناقب ابن شهر آشوب 3 / 255 و بحار الانوار 39 / 311 با اندك تفاوت ( 2 ) - بحار الانوار 27 / 227 باضافه و على من سبهم ( 3 ) - اين روايت چند حديث است كه مؤلف يك جا نقل كرده است . نهج البلاغه 47 و بحار الانوار 68 / 45 و رياض السالكين 1 / 38 و سند لعن اللّه الداخل فينا را پيدا نكرديم . ( 4 ) - بحار 27 / 61 و محجة البيضاء 1 / 246 از امام صادق عليه السّلام و صراط المستقيم 2 / 232 و بحار